ในวันหยุดที่ฟ้ามัวหม่นแสงอาทิตย์ใกล้ลาท้องฟ้า มองไปเห็นรถแล่นอยู่เต็มถนน ขณะที่เดินมาเพื่อขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินเหมือนทุกวัน แต่ความรู้สึกกลับต่างจากทุกที เท้าที่ก้าวไปเรื่อยๆพาไปหยุดอยู่ที่ร้านน้ำติดถนนของคณะบัญชีแทนที่จะเป็นสถานีรถไฟฟ้า นั่งมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าคิดไปต่างๆทั้งเรื่องราวที่ผ่านมา
สิ่งซึ่งกำลังทำอยู่และบางอย่างที่ต้องทำในวันต่อๆไป รู้สึกว่าถ้าได้คุยกับใครสักคนคงดี โทรศัพท์ที่ถูกกดไล่ตามรายชื่อไปเรื่อยจนหมด แต่กลับไม่มีคนที่อยากจะพูดคุยด้วยเลย
แล้วรอยยิ้มของใครบางคน........ ที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับแววตาที่มองมาด้วยความรักและเป็นห่วง ตามด้วยหลายๆอย่างที่เคยทำร่วมกัน ท่าทางที่แสดงออกและเสียงที่เคยได้ยิน
เขาคนนี้เองที่อยากจะพูดคุยด้วย อยากเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง อยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอยากไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกัน
และอยากให้เป็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆตอนนี้
อยากกลับไปอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นนั้นอีก ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ หลายครั้งที่คิดถึงเรื่องเหล่านี้แต่ไม่ได้รู้สึกอย่างวันนี้ บอกไม่ถูกว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นเรียกว่าอะไร แล้วรอยยิ้มของแม่ก็่ปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่เราจะยิ้มตอบและลุกขึ้นเดินต่อไป
พอฟ้าเริ่มมืดสองเท้าก็พาไปถึงจุดหมายที่น่าจะถึงนานแล้ว เดินทางกลับบ้านด้วยความรู้สึกเดิมที่ยังอยู่แต่ไม่ได้คิดอะไรเลย เลี้ยวซ้าย ตรงไป เลี้ยวขวา ไปเรื่อยๆกับเส้นทางเดิมที่ไม่ต้องนึกเพราะความเคยชิน
ถึงบ้าน กินข้าว ดูโทรทัศน์ เล่นอินเตอร์เน็ต แต่ทำไมยังรู้สึกอย่างเดิม ความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าอธิบายเป็นคำพูดอย่างไร ทั้งที่ไม่คิดถึงใครแล้ว
มันเหมือนกับเหงาๆเศร้าๆ ก็ไม่เชิง ยกให้หนึ่งวันแล้วกันกับความเหงาและความเศร้า พอนอนหลับแล้วตื่นเช้ามาคงไม่เจอกันแล้วนะ....ความเหงา
สำหรับวันนี้ที่....เหงาและเศร้า
19 เมษายน 2551
